UPALNE LATO MARIANNY, Katarzyna Zyskowska-Ignaciak

Lato 1939 roku wcale tak bardzo nie różniło się od tegorocznego. Upalne, leniwe płynące dni lipca przeplatały się z nagłymi burzami i rzęsistym deszczem. Tak samo wtedy, jak i teraz młode dziewczęta wkraczały w dorosłość, uczyły się życia i zderzały z brutalnymi regułami rządzącymi światem. Kiedyś nad nimi wisiało jeszcze widmo wojny, ale mając naście lat, kto by się przejmował takim bzdurnym, zrzędliwym przewidywaniem dorosłych… Jest lato, jest wolność i beztroska – mgliste perspektywa wojny nie dociera jeszcze nad kamienieckie niebo…

Marianna właśnie zdała maturę i dostała się na upragnione studia prawnicze. Nie jest to rzecz zbyt popularna, bo w ’39 roku kobiety nadal, mimo praw wyborczych, nie mają za dużo do powiedzenia. Jednak Marianna jest inna i nie zgadza się na podziały i dyskryminację płci. Wkracza w świat dorosłych poznając własne ukryte pragnienia. Przypadkowo poznany Zygmunt budzi w niej nieznane dotąd pokłady pożądania, a własna seksualność jest czymś, czego ta krnąbrna dziewczyna nie ma zamiaru się wstydzić. Marianna nie raz jeszcze będzie musiała zderzyć się z brutalnymi regułami, które rządzą tym jakże męskim światem, ale to upalne lato da jej naprawdę niezłą szkołę życia. 

Ziemiański dworek w Kamieńczyku tuż przed wybuchem II wojny światowej jest tak naprawdę oazą spokoju. Nawet jeśli docierają tu informacje o panujących w społeczeństwie niepokojących nastrojach, mało kto w nie wierzy i się nimi przejmuje. Widmo wojny wśród tych mazowieckich lasów wydaje się jeszcze tak odległe, że wręcz nierealne i tylko babka Leokadia twierdzi, ze tak upalne lato nie może przynieść nic dobrego…

Swoją przygodę z tą trylogią rozpoczęłam dość nietypowo, bo od trzeciego tomu. W niczym mi to jednak nie przeszkodziło i z wielką przyjemnością poznałam wcześniejsze losy bohaterów znanych mi z Upalnego lata Gabrieli. Zanurzyłam się w tym rozgrzanym słońcem, przedwojennym świecie ziemiańskiego dworku i było mi tam naprawdę dobrze.:) Katarzyna Zyskowska-Ignaciak wręcz maluje słowem, otacza mgłą tamtych lat nie tylko swoich bohaterów, ale również i czytelników. Rozedrgany upałem czas płynie leniwie, a w oddali słychać już echo nadciągających zmian…

MOJA OCENA:  9/10

·         WYDAWNICTWO: Mg

·         TOM: 1

·         ROK WYDANIA:

·         LICZBA STRON: 255

·   KOMU POLECAM:  Wszystkim, którzy mają ochotę na niespieszną, klimatyczną  i pięknie napisaną opowieść o dojrzewaniu, miłości i życiowych wyborach.

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję serdecznie wydawnictwu Mg.

Książkę dodaję do wyzwań: 
CZYTAM OPASŁE TOMISKA  
 GRA W KOLORY

Kasia J.

MORALNOŚĆ PANI PIONTEK, Magdalena Witkiewicz

Gdy biorę do ręki książki Magdaleny Witkiewicz jestem niemal pewna, że to będzie przyjemnie spędzony czas. Jej powieści są niezwykle różnorodne, a ja uwielbiam ją w każdym wydaniu. Po Moralności pani Piontek spodziewałam się  po prostu świetnej komedii, ale w przypadku Magdaleny Witkiewicz nic nie jest zwykłe i banalne. To książka , która i owszem, jest niesamowicie zabawna, ale jest też gorzka i zawiera w sobie ogromną mądrość. 

Gertruda Poniatowska, z domu Piontek, to osoba, o której można by opowiadać godzinami. Jest ekscentryczna, barwna i nietuzinkowa. Nad życie kocha szpilki, szczególnie te od Louboutina, oraz swojego syna – początkującego lekarza, Augustyna. Gdy pewnego dnia jej maleńki 35-letni synek wyprowadza się z domu ona nie zamierza się temu przyglądać bezczynnie… Ma też w zanadrzu kilka tajemnic, które staną się przyczyną tej niezwykłej komedii pomyłek;). Wydepilowane męskie klaty, dzieci bawiące się w pogrzeb, czy pani Basia, która okazuje się kimś zupełnie innym – to tylko kilka elementów, które wprawią was w osłupienie i rozbawią do łez;)

Magdalena Witkiewicz stworzyła niezwykle barwną postać. Może i przerysowaną, ale to wszystko jest po coś, ma swój sens, szczególnie w zestawieniu z zakończeniem książki. Pani Piontek jest ekscentryczna i momentami naprawdę nieznośna, ale ja szczerze ją i jej dziwactwa polubiłam.:) Pod przykrywką tych wszystkich dziwnych zachowań kryje się jej wielkie czułe, serce. Nie wiem, jak Magdalena Witkiewicz to robi, ale w tej książce żaden z bohaterów nie został pominięty. Każdemu poświęciła bardzo dużo czasu, dzięki czemu czytelnik ma szansę dobrze ich poznać i polubić. Tu chyba nie ma postaci, do której nie poczułabym sympatii.;) 

Moralność pani Piontek to świetna książka na wakacje – zabawna, lekka, ale nie do przesady, taka słodko-gorzka z dobrym zakończeniem. Oprócz tego wszystkiego, to naprawdę piękna opowieść o trzech miłościach. :) Dlaczego aż trzech? O tym przekonacie się sami, gdy poznacie panią Piontek;). 

MOJA OCENA:  9/10

·         WYDAWNICTWO: Filia

·         ROK WYDANIA: 2015

·         LICZBA STRON: 294

·    KOMU POLECAM: Tym, którzy mają ochotę się pośmiać, ale nie tak bezrefleksyjnie;) To idealna lektura na wakacje i obowiązkowa pozycja dla fanów twórczości Magdaleny Witkiewicz.:) 

Kasia J.

ZAPLĄTANI, Emma Chase

Dobra książka musi mieć wyrazistych bohaterów. To warunek, który nie każdy autor potrafi spełnić, tym bardziej jeśli ta postać ma być dodatkowo niebanalna.  Emma Chase mnie zadziwiła, bo jej się to naprawdę udało ;). Posunęła się nawet o jeden krok dalej i zastosowała niespotykaną narrację dzięki czemu całość nabrała jakiejś takiej świeżości i lekkości.  

Drew, główny bohater a zarazem narrator książki jest mężczyzną niezwykle pewnym siebie. Jest bogaty, inteligentny i cyniczny, a jednocześnie pełen uroku i chłopięcego wdzięku. Kobiety nie stanowią dla niego żadnego wyzwania, bo same rzucają mu się na szyję. Jak to zwykle bywa, trafia się jednak, ta jedna jedyna, która pozornie nie jest nim zainteresowana. W Drew budzi się łowca i … coś jeszcze. Wmawia sobie , że to grypa, ale ta „choroba” dotyczy raczej innych partii ciała;) Katherine sprawia, że ogromny, erotyczny ładunek zmienia się w coś subtelniejszego, a zarazem mocniejszego – miłość. 

Patrząc na tę książkę z perspektywy fabuły, nie ma w niej nic odkrywczego. Jednak bardzo spodobał mi się sposób jej podania . To Drew jest narratorem i to z jego strony poznajemy wydarzenia. Zwraca się on bezpośrednio do nas, swoich czytelniczek, dzięki czemu ma się wrażenie, że relacja z nim jest bardziej zażyła. Męski punkt widzenia jest niezwykle ciekawy , a wiele spraw nabiera całkiem innego znaczenia i wyrazu. Choćby takie sceny erotyczne – niby pisane prze kobietę, a jednak ukazane oczami mężczyzny stają się o wiele bardziej autentyczne, no i nie da się ukryć – bardziej seksowne;) 

Zaplątani, to naprawdę zabawna komedia erotyczna. Czytając ją może nie wybuchałam śmiechem (i całe szczęście, bo na plaży wyglądałoby to co najmniej dziwnie;) ) , ale uśmiech praktycznie nie schodził mi z twarzy. :) Mogę zrozumieć magnetyczną siłę przyciągania Drew, bo to typ mężczyzny, który fascynuje wiele kobiet. Mnie jednak coś w nim irytowało… Może ta arogancka pewność siebie lub lekceważący stosunek do kobiet? Nie zmienia to jednak faktu, że książka jest naprawdę świetna i idealnie nadaje się na letnie dni. Relaks z nią, jest murowany;). 

MOJA OCENA:  7/10

·         TYTUŁ ORYGINALNY: Tangled

·         WYDAWNICTWO: Filia

·         TOM: 1

·         TŁUMACZENIE: Katarzyna Agnieszka Dyrek

·         ROK WYDANIA:  2015

·         LICZBA STRON:  376

·         KOMU POLECAM: Wszystkim, którzy mają ochotę na przyjemną, zabawną lekturę pełną świetnie napisanych, rozgrzewających scen erotycznych.:) 

Książkę dodaję do wyzwań:

 CZYTAM OPASŁE TOMISKA 

 GRA W KOLORY

Kasia J.

POZWOLĘ CI ODEJŚĆ, Clare Mackintosh

Zastanawialiście się kiedyś, jaki jest przepis na dobry thriller? Napisanie genialnej książki w tym gatunku jest z pewnością nie lada zadaniem i wymaga sporych umiejętności i wyobraźni. Dla mnie wyznacznikiem naprawdę dobrego thrillera jest zaskoczenie i napięcie. Clare Mackintosh zafundowała mi to wszystko i to w świetnym stylu.:) 

W pewien deszczowy dzień dochodzi do tragicznego wypadku, w którym na oczach matki ginie pięcioletni Jacob. Sprawą zajmuje się duet policyjny – Ray i Kate. Są zdeterminowani i postanawiają znaleźć zabójcę chłopca. Nie zaprzestają śledztwa nawet, gdy sprawa zostaje tymczasowo zamknięta. Matka chłopca usuwa się w cień, nie potrafi poradzić sobie z tragedią, jaka ją spotkała. Młoda kobieta wyjeżdża do odległego, nadmorskiego miasteczka, by tam zaszyć się i zapomnieć, jednak demony przeszłości dopadają ją nawet tam, a nic nie jest takie, jak się wydawało…

Zdaję sobie sprawę, że dość enigmatycznie nakreśliłam wam fabułę, ale wierzcie mi, to wszystko dla waszego dobra;) Każde dodatkowe słowo byłoby już spoilerem i odebrałoby wam większość przyjemności z czytania. A byłoby czego żałować…;) Zakończenie pierwszej części książki dosłownie rozkłada na łopatki, wywraca do góry nogami świat, który do tej pory wykreował się w naszej głowie. Sama nie wiem, jak dałam się tak wywieść w pole autorce, ale udało jej się to znakomicie.;)

W drugiej części kilka aspektów nieco się rozjaśnia, ale za to napięcie i wszechogarniający strach przybierają na sile. Wszystko nagle nabiera tempa i trybiki zaskakują jak w jakiejś genialnej maszynie. A to zakończenie… Dosłownie czułam ciarki na plecach i jakiś lodowaty powiew, mimo że było jakieś 30 stopni w cieniu. Do tej pory nie mogę wyjść z szoku;) 

Ta książka, mimo wielu swych niepodważalnych cech, nie byłaby jednak tak dobra, gdyby nie świetnie nakreślone postacie. U Clare Mackintosh nikt nie jest pominięty, każdy ma swoją historię, charakterystyczne cechy, które tworzą jego osobowość. Sierżant Ray, czy Kate, nie są tylko policyjnymi maszynami do rozwiązywania spraw. Są ludźmi, mają swoje kłopoty i namiętności. Kreacja głównej bohaterki, to już w ogóle majstersztyk.;) Jej strach, przerażenie, ból, upokorzenie czułam w sobie, ja nie tylko o niej czytałam, ja nią byłam. 

Dzięki niesamowicie wnikliwemu spojrzeniu na postacie, ich relacje i problemy zwykły thriller stał się genialnym thrillerem psychologicznym. Czuję się nim w pełni usatysfakcjonowana, bo dawno nie czytałam, tak dobrej książki z tego gatunku. Nie musicie mi jednak wierzyć na słowo – przeczytajcie:).  Tylko ostrzegam, ta książka pozwoli wam odejść dopiero gdy przewrócicie ostatnią stronę… Hmm, a może nawet później, bo jeszcze przez długi czas mroźne dreszcze przerażenia będą przebiegać wam po plecach.;)

MOJA OCENA:  10/10

·         TYTUŁ ORYGINALNY: I Let You Go

·         WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

·         TŁUMACZENIE: Magdalena Rychlik

·         LICZBA STRON:  504

·         DATA WYDANIA: czerwiec 2015

·     KOMU POLECAM: Wszystkim, którzy mają ochotę na naprawdę dobry thriller psychologiczny. :)

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Książkę dodaję do wyzwania: 

CZYTAM OPASŁE TOMISKA

Kasia J.